Η παιδοφιλία και η αντιχριστιανική προπαγάνδα

Ο μέσος Ευρωπαίος πολίτης βομβαρδίζεται τους τελευταίους μήνες από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης από περιστατκά, αναφορές, άρθρα και συζητήσεις σχετικά με τα περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης που αναφέρθηκαν και σχετίζονται με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Παρά το γεγονός του ότι παρόμοια περιστατικά είναι συνηθισμένα εκτός οργανωμένης ιεραρχικά εκκλησίας-πράγμα που αφορά όλες τις χριστιανικές Ομολογίες-εν τούτοις η ύπαρξή τους στις τάξεις των ιερέων είναι προκλητική από πολλές απόψεις. Ένας λόγος είναι η τραγικότητα των προσώπων : ο φερόμενος ως θεματοφύλακας της αυστηρής ηθικής, ο ιερέας, αποτελεί ταυτόχρονα και τον καταλύτη της. Ο άγγελος είναι στην πραγματικότητα ο δαίμονας. Ο άλλος λόγος είναι πως ένας πωλητής αυτοκινήτων που κακοποιεί σεξουαλικά ανηλίκους δεν ενδιαφέρει τόσο πολύ τα Μέσα Ενημέρωσης όσο ένας ιερέας. Ανέκαθεν τα εκκλησιαστικά σκάνδαλα υπήρξαν περισσότερο πικάντικα για τις εφημερίδες, τις τηλεοράσεις, το Διαδίκτυο.

Μολονότι οι δυο αυτοίλόγοι φαίνονται ικανοί για να εξηγήσουν το θόρυβο των ΜΜΕ, πρέπει να ανιχνεύσουμε και έναν τρίτο παράγοντα:πρόκειται για τους ιδεολογικούς πολέμιους του χριστιανισμού. Δεν αποτελεί φυσικά αποκλειστικότητα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως στόχος. Απλά η συγκυρία την έφερε στο προσκήνιο και το γεγονός πως οι κυριότεροι ιδεολογικοί αντίπαλοί της διαβιούν στην Ευρώπη. Αμφίβολο είναι αν θα υπήρχε ο ίδιος μιντιακός θόρυβος αν τα ίδια περιστατικά συνέβαιναν στην Λατινική Αμερική ή στην Κίνα. Οι εν λόγω λοιπόν αντίπαλοι του Χριστού βρίσκουν κατάλληλη την ευκαιρία να επιτεθούν όχι πλέον προσωπικά στους παρανομούντες ιερείς αλλά στον εκκλησιαστικό θεσμό. Είναι πρόσφατες οι κραυγές κάποιων επαγγελματιών αθέων που εγκαλούσαν τον Ποντίφικα ως ηθικό αυτουργό σεξουαλικής κακοποίησης και προσπαθούσαν να κάνουν θόρυβο ζητώντας τη σύλληψή του μόλις πατούσε σε βρετανικό έδαφος. Υπήρξε όμως η αντίδρασή τους σύμφωνη με την κοινή λογική ή ήταν ενταγμένη μέσα σε ένα πλαίσιο μονόπλευρης πολεμικής;

Οι συγκεκριμένοι ιερείς κατηγορούνται για “κακομεταχείρηση” παιδιών. Παρά το γεγονός της πολυσημίας αυτού του όρου, μένει στην κοινή γνώμη μόνο η αίσθηση της σεξουαλικής παρενόχλησης. Οι υπόλοιπες μορφές της κακομεταχείρησης (λεκτική επίθεση, χειροδικία) σταδιακά και έντεχνα μένουν σχεδόν στο περιθώριο. Οι κατηγορούμενοι, αθώοι ή ένοχοι, χαρακτηρίζονται ως “παιδόφιλοι”. Συνεπώς, η παιδοφιλία, ως όρος, είναι κάτι καταδικαστέο στη σκέψη και συνείδησή μας. Η αντερωτήσεις παρουσιάζονται όμως αμείλικτες:

Αν η παιδοφιλία είναι κάτι απεχθές, τότε για ποιο λόγο οι ένθερμοι εχθροί της δεν στρέφονται εναντίον παραδόσεων οι οποίες συμφωνούν σε “συμβόλαια γάμου” και επιτρέπουν την τέλεσή του σε άτομα 12 ετών -ίσως και μικρότερα. Τι ακριβώς νομιμοποιεί κάποιον “σύζυγο” να έχει δικαιώματα εξουσίας αλλά και σεξουαλικής επαφής με ανηλίκους; Μήπως διότι αυτές οι παραδόσεις περιλαμβάνονται σε μια λίστα θεμάτων τα οποία προστατεύονται κατά κάποιον τρόπο από μια πολιτικώς ορθή ασπίδα μέσα στα πλαίσια του πολυπολιτισμικού μορφώματος;Ποια είναι η αιτία που η σεξουαλική συνεύρεση μεταξύ ενηλίκων/ανηλίκων είναι αδικαιολόγητη σε μια δυτική χώρα όταν τελείται από ανήκοντες στο δυτικό πολιτιστικό πρότυπο ενώ η ίδια συνεύρεση είναι “πολιτιστική ιδιαιτερότητα” όταν τελείται από ανήκοντες σε διαφορετικό πολιτιστικό πρότυπο μέσα στην ίδια δυτική χώρα και δεν τιμωρείται από το νόμο!

Αν η παιδοφιλία είναι κάτι απεχθές, για ποιο λόγο δεν στράφηκε η κοινή γνώμη ποτέ εναντίον άλλης κοινωνικής συλλογικότητας η οποία έχει μέλη που υπήρξαν παιδεραστές;Για ποιο λόγο δεν έγιναν διαδηλώσεις εναντίον κάποιου υπουργείου παιδείας, εφόσον οι περισσότεροι παιδεραστές είναι συνήθως εργαζόμενοι σε σχολεία και παιδικούς σταθμούς;Για ποιο λόγο δεν έγιναν διαδηλώσεις εναντίον της βιομηχανίας κινηματογράφου όταν εξέχον μέλος του, καταδικασμένος για παιδεραστία, μπορούσε να κυκλοφορεί ελεύθερος οπουδήποτε ήθελε, εκτός της χώρας στην οποία ήταν πολίτης;Και όχι μόνο αυτό αλλά οι ίδιοι καλλιτεχνικοί κύκλοι που “αγανάκτησαν” με τα σκάνδαλα της Εκκλησίας, υποστήριξαν με σθένος τον εν λόγω παιδεραστή όταν οι αρχές της Ελβετίας τον συνέλαβαν. Αν αυτό δεν είναι το αποκορύφωμα της υποκρισίας, τότε μάλλον πρέπει να ομιλούμε την οργουελιανή Newspeak.

Για ποιο λόγο η πλειοψηφία των διαδηλωτών και φωνασκόντων εναντίον της επισκέψεως του Πάπα Ρώμης στο Λονδίνο ήταν μέλη αθεϊστικών οργανώσεων;Προσπάθησαν να προβάλλουν έντεχνα και υποσυνείδητα το μήνυμα:ο αθεϊσμός είναι ηθικότερος του χριστιανισμού. Προφανώς ήδη καταδικασμένοι για σεξουλική κακοποίηση Εγγλέζοι αρχηγοί νεοπαγανιστικών ομάδων όπως ο Lee Thompson δεν αποτελούν στόχο λόγω της εμφανούς αιτίας:δεν είναι χριστιανοί.

Τα παραπάνω αποτελούν μια ένδειξη πως κάτι άλλαξε στην κριτική σκέψη ή μάλλον στην ικανότητα να έχει κάποιος κριτική σκέψη. Οι αντίπαλοι του χριστιανισμού δεν περιορίζονται πλέον σε μονοδιάστατη πολεμική εναντίον του αλλά μετέρχονται όλων των μέσων εκείνων τα οποία επεμβαίνουν στη συνείδηση του ατόμου με σκοπό να του παρουσιάσουν σκόπιμα χαλκευμένες απόψεις ως τη μόνη και αποδεκτή πραγματικότητα. Χρησιμοποιώντας τεχνικές που παραπέμπουν σε κοινωνική μηχανική (social engineering) επηρρεάζουν τον μέσο δέκτη του μηνύματός τους, ο οποίος θεωρεί πως για την άποψη την οποία σχημάτισε είναι ο ίδιος υπεύθυνος. Αν σαράντα αθεϊστικές οργανώσεις διαμαρτύρονται εναντίον του “φορέα της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης”, δε μπορεί, κάποιο δίκαιο θα έχουν. Δεν έχει σημασία αν στα πλαίσια του δυτικού πολιτισμού μια καταγγελία παραμένει καταγγελία μέχρι να αποδειχθεί, δικαστεί και καταδικαστεί από νόμιμο δικαστήριο. Στην περίπτωση που εξετάζουμε η καταγγελία αρκεί για να καταδικάσουμε τον μισητό εκπρόσωπο του χριστιανισμού ενώ στην αναφερθείσα περίπτωση του σκηνοθέτη μάλλον δεν ήταν αρκετή η καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου της χώρας του για να διωχθεί κοινωνικά με παρόμοιο τρόπο. Ο λόγος; Ο σκηνοθἐτης δεν ήταν χριστιανός και, ακόμη καλύτερα, ούτε ιερέας.

Οι αντίπαλοι του χριστιανισμού, περιστασιακοί ή μόνιμοι, δεν ενδιαφέρονται για την Ομολογία των εχθρών τους. Δεν τους ενδιαφέρει αν ο χριστιανός ο οποίος διώκουν (για την ώρα ηθικά, ίσως αύριο με χειρότερο τρόπο) είναι Ορθόδοξος, Ρωμαιοκαθολικός, Προτεστάντης ή κάτι άλλο. Ίσως τους διακατέχει ένα σύνδρομο Nosferatu, κατά το οποίο η θέα ενός Εσταυρωμένου τους κάνει να παραληρούν εκστασιασμένοι εναντίον Του. Τα περιστατικά με τις καταγγελίες για παιδοφιλία, πραγματικά ή μη, δεν αποτελούν απλά μεμονωμένο γεγονός αλλά σύμπτωμα μιας γενικότερης εκστρατείας εναντίον κάθε έννοιας ή συμβόλου που παραπέμπει στον Χριστό. Το αν θα πετύχουν το σκοπό τους εξαρτάται μόνο από όλους εμάς οι οποίοι συντασσόμαστε μαζί Του.

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: